Czemu, wo dzecku, të nje chcało wu nas so rodzëc,
V naszi kaszëbskji krôjinje svęteczni a mjili?
Nje poczivalo bës v barłogu cvjardim, charsztovim,
Spalo bës v gąstech a mjitkich pjerzinkach.

Njigdë nje przëszło bës v zëmną stąnją pôłen bëdła,
Dëcht kole pjécka na chodach kolibka bë stoja,
Proboszcz pobozni z probostva v komëszce bë przëszed,
Cę a tvą mëmkę bez fele poczętą érovac.

Czelôdz, tak Bronjô jak Brunón, cę rôd kolibalë,
Vasser a misa zabełë bë gorzkjé své sztridkji,
Ptôchi przë woknje bë chvôłe tva szvjergotivalë,
żebës të wusnęło cvjardo a wodeckło rzésko.

Bëło bës zicher przed Herodę królę wokrëtnim.
chtëren svëch mordôrzóv vësłół, pozbavjic cę bëtu.
Njicht bë nje zdrôdzôł cę - mjile bë łoził své żëce -
Kusę zdradzeckjim, bo Judôsza nji mô v Kaszëbjech.

Méster njiżóden nje skustrził bë balkji krziżové,
Sztama njiżódnô téż nje da bë v krziż so woczorchlëc,
Rëchlé njievôrtnim so popjolę sta a bo pichę,
Njiż bë znjizëła so nôrząd bëc dzecëca mękji.

Më bë ce klédovivale, strojilë przepësznje,
Mjôl bës velnjaną huveczkę fejn z ciplę modrastim,
Mantelk téż svóńskji zvôrpąni z bjeloného plótna,
Z knëpkami pstrëmi sëkjenkę vëszëtą kuńsztovnje.

Mjôl bës cirovni rzemiszk téż skórzani ze spjónkę
Zôltim, na nózkach ë bócëkji czësto czerzvjoné
Grzacé a sôle parcané, przë gurciku knąpkę,
Sztréfle sztrépaté, nad kostkami podvjazkji z trodlą.

Tak më bë, vej le, to dzecko tu pjelegnovalë:
Porne na frésztëk prostovi chléb z masłę majovim
Mjęso kurzoné na pôłnje a z nudlami rosół,
Vjeczór zôs pulkji ze sledzę, grónk kvasného mléka.

Gmizę, salôtę a prażnjicę z łëczkę na zimku,
Jagodë z rizę cekrzonim pod tłekłim kanélę
V lece, v jesenji tę wobonę gęsą sekąną,
V zemje sëszoni brzôd, grzebe a klóskji.

Butę codzennje téż kraftného, puckjého pjiva.
Łosose, vęgorze, vędlënë z chrząnę a pjeprzę,
Kjełbôse glódkjé a szinkji dëcht vedług tvé volé,
Wurosło tej bës jak bulczôkovati klaftovnjik.

Wuch dzecko Boskjé, jak më bë cę wumjilovale;
Vszëtcë pobożnje më klëklë bë przed tvą kolibką.
Vszëtkjich kolana zgjibałeë so kornje przed tobą,
Nogji czamjilë bë v zemskjich mozołach do cebje.

Njidze znjivôząme, dzecko, dzeń tobje svjęconi,
Vjedno doch v koscołach chvôlą tvé mjono Kaszëbji,
Vszędze jich serca vzdichają do cebje, nasz panje.
Czemu, wo Jezu, të nje chcôł so wu nas wurodzëc?