Aleksander Labuda urodził się 9 sierpnia 1902 roku w Mirachowie. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Kościerzynie, gdzie spotkał się z młodokaszubą Leonem Heyke. Między innymi pod jego wpływem zainteresował się tematyką kaszubską. Był przywódcą trzeciego pokolenia regionalistów kaszubskich Zrzesziń, wydających organ "Zrzesz Kaszëbskô". Jak dotychczas jest najznakomitszym felietonistą kaszubskim. Swoje felietony podpisywał pseudonimem "Gùczów Mack". Opublikowano je w zbiorach "Kąsk do smiechu" (1971), "Zupa z krëszków" (1971), "Kukuk" (1974) i "Chochołk" (1979). W 1992 roku wydano je wszystjie pod wspólnym tytułem "Guczów Mack gôdô". Jest też autorem "Zasad pisowni kaszubskiej" (1939), Słowniczka kaszubskiego"(1960), "Słowôrza kaszëbsko-polscziégo. Słownika polsko-kaszubskiego" (1982). Ten drugi ukazał się już po śmierci Aleksandra Labudy, która nastąpiła 24 października 1981 roku. Pochowany jest w Strzepczu.

     W 1996 roku oficyna "Szos" wydała jego wiersze w zbiorze "Kaszëbsczim jesmë lëdã". "Ewanielskô spiéwa" napisana została pod koniec życia Autora. Jest jednym z najpiękniejszych owoców wielkiego talentu Aleksandra Labudy.